موسسه آموزش عالی قشم جغرافیا و برنامه ریزی منطقه‌ای 2228-6462 9 37 2020 02 20 Regional planning and economic equilibrium in light of the general order of contracts برنامه ریزی منطقه ای و تعادل اقتصادی در پرتو نظم عمومی قراردادها 847 863 104599 FA علی رستمی فر دانشجوی دکترای رشته حقوق خصوصی، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران قاسم محمدی استادیار گروه حقوق اسلامی ،دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران نجادعلی الماسی استاد دانشکده حقوق و علوم سیاسی ، دانشگاه تهران ، تهران ، ایران. یداله دادگر استاد دانشکده اقتصاد ، دانشگاه شهید بهشتی ، تهران ، ایران. Journal Article 2019 09 07 Regional planning covers a wide range of topics. Economic development and political structure are closely intertwined. One of the major obstacles in the national development process is disrupting regional balance and balance. Therefore, the first step in regional planning is to identify the status of areas in relation to each other in terms of development and the cause of inequalities. In fact, the subject of regional planning, under the influence of legal, political, economic and social requirements of the country, is constantly changing and sometimes as a tool for investment in underdeveloped areas, as a tool for concentrating investment in the regions. Predictable, a time for regionalization of sectoral plans, and a time for comprehensive regional planning and the like. Increasing centralized structure and partial approach to planning, ambiguity in legal and regulatory position and the executive guarantee of regional planning, lack of confidence in planning and lack of planning culture at different levels of economic management of the country, lack of necessary and desirable contexts Public and private participation and the like are among the major obstacles to the development of regional planning in Iran and economic imbalances. برنامه‌ریزی منطقه‌ای طیف گسترده‌ای از موضوعات را دربر می‌گیرد. توسعه اقتصادی و ساختار سیاسی دارای رابطه تنگاتنگ و متقابل می‌‌باشند. یکی از موانع اصلی و مهم در روند توسعه ملی، برهم خوردن تعادل و توازن منطقه ای به شمار می رود. از این رو اولین گام در برنامه ریزی منطقه‌ای، شناسایی جایگاه مناطق نسبت به یکدیگر از نظر توسعه و علت نابرابری ها است. درواقع موضوع برنامه ریزی منطقه ای تحت تأثیر مقتضیات حقوقی، سیاسی و اقتصادی و اجتماعی کشور، مرتباً دچار تحول و تغییر شده و در این میان گاه به عنوان ابزاری برای سرمایه گذاری در مناطق توسعه نیافته، گاه به عنوان ابزاری برای تمرکز سرمایه گذاری در مناطق مستعد، زمانی برای منطقه ای کردن برنامه های بخشی، و زمانی هم به صورت برنامه ریزی جامع منطقه ای و مانند این ها مورد استفاده می‌باشند. ساختار تمرکز گرایی روزافزون و رویکرد بخشی در برنامه‌ریزی ها، ابهام در جایگاه حقوقی و قانونی و ضمانت اجرایی برنامه ریزی منطقه ای، عدم اعتقاد به برنامه ریزی و فقدان فرهنگ برنامه ریزی در سطوح مختلف مدیریت اقتصادی کشور، نبود بسترهای لازم و مطلوب به منظور جلب مشارکت مردم و بخش خصوصی و نظایر این ها از جمله موانع اساسی در راه تکامل برنامه ریزی منطقه ای در ایران و عدم تعادل اقتصادی می‌باشد. http://www.jgeoqeshm.ir/article_104599_b19c9191057f5b4e57f89a8532b3a888.pdf