موسسه آموزش عالی قشم جغرافیا و برنامه ریزی منطقه‌ای 2228-6462 14 56 2024 09 22 A critical review of regional mechanisms for the implementation of human rights بررسی انتقادی سازوکارهای منطقه‌ای اجرای حقوق بشر 523 534 210590 10.22034/jgeoq.2024.490094.4174 FA خلیل خسروی دانشجوی دکتری، گروه حقوق، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران. فرید آزادبخت استادیار،‌ گروه حقوق،‌ واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران. مهدی حاتمی دانشیار، گروه حقوق، دانشگاه کردستان، کردستان، ایران. Journal Article 2024 11 22 International protection of human rights, regardless of the global level, has also been considered at the regional level. In this case, regional intergovernmental organizations have ratified regional human rights instruments, the most prominent of which are the European, American and African human rights conventions. In order to monitor the proper implementation of human rights regulations, prevent any violation and infringement of the human rights of citizens of member states, and ultimately improve the status of human rights, these conventions have established executive mechanisms at the regional level and assigned them with competencies and tasks. Although these mechanisms have had an acceptable track record, they also face challenges. In the present article, an attempt has been made to identify and examine the most important and serious challenges facing regional human rights mechanisms and solutions to overcome the current situation. The implementation of human rights should be at the national and local levels, because the mechanisms of institutions based on international treaties have challenges and shortcomings that require continuous efforts to resolve. Therefore, strengthening these institutions can be considered one of the most important solutions. پژوهش حاضر، نگاه انتقادی به سازوکارهای منطقه ای اجرای حقوق بشر در راستای توسعه روابط بین الملل داشته، رویکردهای دوگانه را ضمن نقد و بررسی آن، به چالش کشیده و درصدد ارائه طریق مناسب در خصوص مقابله یا نقض حقوق بشر راهکاری مقتضی آن برآمده است. چنانچه سازوکارهای منطقه اجرای حقوق بشر از شکل سنتی خود عبور کرده و مورد عنایت ویژه دولت ها قرار گیرد، این امید می رود تا در آینده بساط سوء استفاده از ابزارمندی مقوله حقوق بشر و نیز رویکردهای دوگانه نهادهای نظارتی و اجرایی حقوق بشر در سطح بین الملل برچیده شود. با این حال موضوع نقض حقوق بشر توسط دولت ها سبب شده تا در جهت حمایت از حقوق بشر، نگاه ها متوجه مکانیسم های فراملی شود. یکی از این مکانیسم ها، حقی است که به فردی که قربانی نقض حقوق بشر شده، حق اقامه شکایت می دهد تا در مراجع بین المللی به آن رسیدگی شود. این مهم در میثاق بین المللی مدنی و سیاسی مصوب سال ۱۹۶۶ و نیز کنوانسیون منع شکنجه مصوب سال ۱۹۸۴ مورد توجه واقع شده و در عین حال رو به گسترش است. برای اولین بار است که فردی که قربانی نقض حقوق بشر شده میتواند در نزد مراجع بین المللی دادخواهی کند که این مهم در منشور اروپایی حقوق بشر به عنوان یک حق، به رسمیت شناخته شده است. http://www.jgeoqeshm.ir/article_210590_1c3f0b85cae510cc6d464f2a24df31eb.pdf