موسسه آموزش عالی قشم جغرافیا و برنامه ریزی منطقه‌ای 2228-6462 9 35 2019 08 23 Towards Planning In the New Age; Comparative study of Urban and Regional Planning with Futures Studies به سوی برنامه ریزی در عصر جدید؛ مطالعه تطبیقی برنامه ریزی شهری و منطقه ای با آینده پژوهی 665 683 93135 FA علی توبچی ثانی دانشجوی دکترای شهر سازی، دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان ، ایران محمود محمدی دکترای شهرسازی ، دانشیار دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان ، ایران سعید خزایی دکترای آینده پژوهی ، استاد دانشگاه تهران، تهران، ایران Journal Article 2019 05 26 Today’s world faced with dramatic and unique changes. The tsunami of change challenges all ancient doctrines and rational philosophical theories. Appearance of surprising discontinuity in information era and sharp increase of uncertainties in different grounds, make planning for urban complex systems much harder. According to the Changes, in the last half century, in spite of making and implementing thousands of urban development plans, from the viewpoints of process and consequences, our interventions in the Iranian cities and regions, didn’t have any clear end. So by using the new methods, changing the insight in the process and tools of planning is necessary. In this regard, the present research, has compared and contrasted prevalent urban planning paradigms and futures studies and also stated how the transition from "exploring" paradigms to "normative" forms and from "definite" futures to “multiplicity” and "alternative” futures. By getting the results of such comparative studies, the urban development plans should pass the forecasting and discovering future and get to the futures studies and foresight that aim at mapping and making future. جهان معاصر در آستانه ی تحولات و دگرگونی های شگرف و بی بدیلی است. سونامی های تغییر، تمامی آموزه های کهن و نظریه پردازی های خردمندانه فلسفی را به چالش می خوانند. ظهور ناپیوستگی‌های شگفتی‌ساز در عصر اطلاعات و افزایش شدید عدم قطعیت‌ها در حوزه‌های مختلف، برنامه‌ریزی برای سامانه های پیچیده شهری را با دشواری های فراوانی همراه کرده است. به دیگر سو تحولات تهیه و اجرای طرح‌های توسعه شهری به خصوص در نیم قرن گذشته نشان می‌دهد به رغم تهیه و اجرای هزاران طرح توسعه شهری، چه از منظر فرایند و چه از دریچه ی نتیجه، مداخلات ما در شهر و منطقه ایرانی اخیر فرجامی روشن نداشته است. از این رو تغییر نگرش در فرایند و تحول در ابزارهای برنامه‌ریزی، با استفاده از رویکردهای نوین امری ضروری است. بدین منظور تحقیق حاضر، به تطبیق و برهم نهاد پارادایم های برنامه ریزی شهری رایج و آینده پژوهی پرداخته و چگونگی گذار از رویکردهای «اکتشافی» به «هنجاری» و از «آینده های قطعی» به «چندگانگی و آینده‌های بدیل» را تبیین نموده است. از آن ره با استنتاج از نتایج چنین مطالعات تطبیقی، بایستی طرح های توسعه شهری، از مفاهیم پیش‌بینی و کشف آینده عبور کرده و به حوزه آینده‌پژوهی و آینده نگاری که رسالتش، نگاشت و معماری آینده است، دست یازند. http://www.jgeoqeshm.ir/article_93135_b863ea0b3b58032432eaf10d9a4c3045.pdf