Geography and Regional Planning

Geography and Regional Planning

An Analysis of the Role of the Islamic Republic of Iran's Educational Diplomacy in Promoting Identity Models

Authors
Pakdel Moghadam 1
Habibollah Abolhassan Shirazi 2
Shiva Jalalpour 3
1 PhD Candidate in International Relations, Islamic Azad University, International Arvand Branch, Ahvaz, Iran
2 PhD Professor (Academic Rank 30), Department of Law and Political Science, Cental Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran
3 , Assistant Professor , Department of Political Science , Ahvaz .C. , Islamic Azad University , Ahvaz,Iran
10.22034/jgeoq.2026.580234.4428
Abstract
Educational diplomacy, as a modern dimension of public diplomacy, has emerged in recent years as an effective tool for advancing national interests and representing state identities within the international system. Relying on its cultural, civilizational, religious, and scientific capacities, the Islamic Republic of Iran has utilized this instrument to strengthen its soft power and disseminate its identity patterns. Accordingly, the central research question is: What position does the educational diplomacy of the Islamic Republic of Iran hold in the process of disseminating and institutionalizing identity patterns in the international arena, and through what mechanisms does it pursue this objective?In response, the research hypothesis posits that through the purposeful utilization of tools such as attracting international students, granting scholarships, developing overseas academic activities, and promoting the Persian-Islamic language and culture, Iran's educational diplomacy is capable of contributing to the reproduction and consolidation of identity patterns and strengthening the country's soft power at regional and trans-regional levels. However, the realization of this goal remains contingent upon a coherent strategy and institutional coordination.The theoretical framework of this research is based on Joseph Nye’s Soft Power theory and the Constructivist approach in international relations, which emphasize the role of identity, discourse, and cultural attraction in the behavior of international actors. The findings indicate that Iran’s educational diplomacy possesses significant potential for transmitting identity meanings and values; nonetheless, challenges such as institutional inconsistency, structural limitations, and international political pressures have constrained its efficacy.
Keywords
Educational Diplomacy
Identity Patterns
Soft Power
Constructivism
Islamic Republic of Iran
بنیاد سعدی (۱۴۰۰). گزارش سالانه فعالیت‌های آموزش زبان فارسی در خارج از کشور. تهران.
جعفری، محمدرضا (۱۳۹۴). دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران. تهران: پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی.
حسینی، سیدمحمدرضا (۱۳۹۸). دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران. قم: پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی.
دهقانی فیروزآبادی، سیدجلال (۱۳۹۲). سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران. تهران: نشر میزان.
زارعان، محمدرضا (۱۳۹۹). «چالش‌های نهادی دیپلماسی عمومی ایران». فصلنامه سیاست خارجی، سال ۳۳، شماره ۲.
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی (۱۳۹۶). دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران. تهران.
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی (۱۴۰۰). گزارش عملکرد فرهنگی ـ آموزشی برون‌مرزی. تهران.
سجادی، سیدمحمدرضا. (۱۳۹۸). «دیپلماسی فرهنگی و نقش آن در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران». فصلنامه سیاست خارجی، سال ۳۲، شماره ۲، صص ۵۹–۸۴.
سلیمی، حسن (۱۳۹۶). دیپلماسی عمومی و قدرت نرم جمهوری اسلامی ایران. تهران: انتشارات وزارت امور خارجه.
سیدامامی، کاوه. (۱۳۹۵). «قدرت نرم و دیپلماسی فرهنگی در سیاست خارجی». فصلنامه سیاست خارجی، سال ۳۰، شماره ۲، صص ۴۵–۶۸.
شورای عالی انقلاب فرهنگی (۱۳۹۳). نقشه مهندسی فرهنگی کشور. تهران: دبیرخانه شورای عالی انقلاب فرهنگی.
قاسمی، احمد (۱۴۰۰). قدرت نرم و سیاست خارجی ایران. تهران: انتشارات دانشگاه امام صادق(ع).
کاستلز، مانوئل (۲۰۱۰). قدرت هویت. ترجمه حسن چاووشیان. تهران: نشر نی.
کرمی، جلال. (۱۳۹۷). «دیپلماسی آموزشی و نقش آن در تقویت قدرت نرم دولت‌ها». فصلنامه مطالعات روابط بین‌الملل، سال ۱۰، شماره ۳، صص ۷۵–۹۸.
ملکی، محمدرضا (۱۳۹۵). «نقش دانشگاه‌ها در دیپلماسی علمی ایران». پژوهش‌های روابط بین‌الملل، شماره ۳۶.
ملیسن، یان (۲۰۰۵). دیپلماسی عمومی. لندن: پالگریو مک‌میلان.
نای، جوزف (۲۰۱۱). آینده قدرت. نیویورک: انتشارات امور عمومی.
نای، جوزف اس (1389)، «قدرت نرم، ابزارهای موفقیت در سیاست بین الملل»، ترجمه محسن روحانی و مهدی ذوالفقاری، چاپ چهارم، نشر دانشگاه امام صادق، تهران.
نیک‌سرشت، علی (۱۳۹۸). «نقش آموزش دینی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران». فصلنامه سیاست فرهنگی، سال ۱۱، شماره ۴.
ونت، الکساندر (۱۹۹۹). نظریه اجتماعی سیاست بین‌الملل. کمبریج: انتشارات دانشگاه کمبریج.       
 
Checkel, J. T. (1998). “The Constructivist Turn in International Relations Theory.” World Politics, 50(2), 324–348.
Cull, Nicholas J. (2008). Public Diplomacy: Taxonomies and Histories. The ANNALS of the American Academy of Political and Social Science, 616(1), 31–54.
Finnemore, Martha. (1996). National Interests in International Society. Ithaca: Cornell University Press.
Hayden, Craig (2012). The Rhetoric of Soft Power: Public Diplomacy in Global Contexts. Lanham: Lexington Books.
Hopf, Ted. (2002). Social Construction of International Politics. Ithaca: Cornell University Press.
Melissen, Jan (2005). The New Public Diplomacy: Soft Power in International Relations. New York: Palgrave Macmillan.
Nye, J. S. (2004). Soft Power: The Means to Success in World Politics. New York: PublicAffairs.
Nye, J. S. (2011). The Future of Power. New York: PublicAffairs.
Wendt, Alexander (1999). Social Theory of International Politics. Cambridge: Cambridge University Press.