Geography and Regional Planning

Geography and Regional Planning

Conceptual Model of Institutional Capacity Building in Neighborhood Communities with Emphasis on the Neighborhood Development Process: An Approach to Institutionalism Theory and Participatory Planning

Authors
Reza Shadmanfar 1, 2
Amir Hossein Pourjohari 3
Hossein Imani Jajarmi 4
1 Department of Urbanism, Institute of Society and Media, ISF.C., Islamic Azad University, Isfahan, Iran
2 Tourism, Architecture and Urban Research Center, ISF.C., Islamic Azad University, Isfahan, Iran
3 , Department of Urban Planning, ShQ.C., Islamic Azad University, Shahr-e Qods, Iran
4 Department of Social Development, Faculty of Social Sciences, University of Tehran, Tehran, Iran
10.22034/jgeoq.2025.516462.4268
Abstract
The lack of a coherent theoretical-operational framework and conceptual model for institutionalizing participation in urban planning is a major challenge in contemporary urban planning literature. The present study aims to develop a grounded theory of institutional capacity building in neighborhood-based development, relying on new institutionalism theories and participatory planning. This study was conducted with an interpretive-critical approach and qualitative methodology in two stages, first using qualitative content analysis of documents and laws related to neighborhood management; and then conducting 20 in-depth semi-structured interviews with experts in the fields of urban planning, urban management, and social development. The final results of this study led to the identification of six central categories that, in the form of an integrated conceptual framework, explain the interaction between the local community, institutional capacity building, local governance, and power relations. The research findings show that institutional capacity building, as a participatory process, is achieved through education and empowerment of local communities, and its consequences can be traced at three levels: individual, collective, and institutional-organizational.
Keywords
Institutional capacity building
neighborhood-based
urban governance
community-centered development
neighborhood empowerment
پیران، پ. (۱۳۸۹). توسعه محله‌ای مشارکت مبنا و مشارکت محور در ایران: مورد تهران.
پیران، پ.، رفیعیان، م.، رضائی، م.، و دهقان، ه. (۱۳۹۵). شناسایی عوامل مؤثر بر ایجاد نهادهای اجتماعی در مدیریت هر چه بهتر محلات، نمونه موردی: محلات واقع در شهر فردوسیه - شهرستان شهریار. پژوهش و برنامه‌ریزی شهری، ۷(۲۵)، ۱–۲۲.
رفیعیان، م.، خدایی، ز.، و داداش‌پور، ه. (۲۰۱۴). ظرفیت‌سازی اجتماعات محلی به‌مثابه‌ی رویکردی در توانمندسازی نهادهای اجتماعی. جامعه‌شناسی نهادهای اجتماعی، ۱(۲)، ۱۳۳–۱۶۰.
رفیعیان، م.، اسلامی، غ.، و هودسنی، ه. (۱۳۸۴). بهبود ساختاری-فضایی محلات شهری در چارچوب توسعه محله‌ای پایدار نمونه موردی: محله جلفا (پایان‌نامه کارشناسی ارشد). دانشگاه تربیت مدرس، دانشکده هنر و معماری.
رفیع‌پور، س.، داداش‌پور، ه.، و رفیعیان، م. (۱۳۸۹). بررسی ظرفیت‌های سرمایه اجتماعی در چارچوب برنامه‌ریزی محله‌مبنا؛ نمونه موردمطالعه محله فیروزسالار گوگان. برنامه‌ریزی رفاه و توسعه اجتماعی، ۲(۳)، ۲۰۳.
رمضانی فرخد، ا.، و گزلان طوسی، ج. (۱۳۹۱). مدیریت محله‌ای در ایران: برگزیده تجارب مشارکت محله‌ای در ایران. سازمان فرهنگی تفریحی شهرداری مشهد.
حاجی‌پور، خ. (۱۳۸۵). برنامه‌ریزی محله‌مبنا رهیافتی کارآمد در ایجاد مدیریت شهری پایدار. هنرهای زیبا، ۲۶، ۳۷–۴۶.
صرافی، م.، نیا، ج. ت.، مصمم، ح. م.، و مسجدجامعی، ا. (۱۳۹۳). اندیشه‌های نو در برنامه‌ریزی شهری. قدیانی.
فرجی‌راد، خ.، و کاظمیان، غ. (۱۳۹۱). توسعه محلی و منطقه‌ای از منظر رویکرد نهایی. جهاد دانشگاهی.
کاظمیان، غ.، فرجی‌راد، خ.، افتخاری، ر.، و پورطاهری، م. (۱۳۹۲). رابطه ظرفیت نهادی و توسعه پایدار منطقه‌ای (مطالعه موردی: شهرستان‌های بوکان و ارومیه). جغرافیا، ۱۱(۳۸)، ۱۵۳–۱۷۴.
Amin, A. (1999). An institutionalist perspective on regional economic development. International Journal of Urban and Regional Research, 23(2), 365–378.
Ball, M., & Maginn, P. J. (2005). Urban change and conflict: Evaluating the role of partnerships in urban regeneration in the UK. Housing Studies, 20(1), 9–28.
Boesen, N. (2007). Institutional assessment and capacity development: Why, what and how. European Communities.
Finkelstein, N. (2008). Beyond Chutzpah. University of California Press.
Healey, P. (1998). Building institutional capacity through collaborative approaches to urban planning. Environment and Planning A: Economy and Space, 30(9), 1531–1546. https://doi.org/10.1068/a301531
Moulaert, F., Kou, W., & Rodriguez, A. (2020). Community-based initiatives in the urban realm: What conditions their emergence, implementation and sustainability? Planning Theory & Practice, 21(4), 567–585.
Rauf, M. (2009). Innovations and informal institutions: An institutionalist approach to the role of social capital for innovation. Journal of Academic Research in Economics (JARE), 1(1), 25–34.
UN-Habitat. (2023). World Cities Report 2023: Envisioning the future of cities. United Nations Human Settlements Programme. https://unhabitat.org/wcr/
UNDP. (2022). Institutional capacity development: A position paper. United Nations Development Programme.
Van Der Heijden, J. (2022). Urban climate governance and institutional capacity: Comparative perspectives. Journal of Environmental Policy & Planning, 24(3), 267–282. https://doi.org/10.1080/1523908X.2022.2058383
Watkins, S. L., Vogt, J., Mincey, S. K., Fischer, B. C., Bergmann, R. A., Widney, S. E., Westphal, L. M., & Sweeney, S. (2018). Does collaborative tree planting between nonprofits and neighborhood groups improve neighborhood community capacity? Cities, 74, 83–99.