Geography and Regional Planning

Geography and Regional Planning

The effect of the convergence of three forces on the sustainable development of the Islamic Republic of Iran

Authors
Ali Hosseinifard 1
Amin Ravanbod 2
Ghaffar Zarei 3
1 PhD student in Political Science, Lamard Branch, Islamic Azad University, Lamard, Iran.
2 Assistant Professor, Department of Political Science, Lamard Branch, Islamic Azad University, Lamard, Iran (corresponding author).
3 Assistant Professor, Department of Political Science, Lamerd Branch, Islamic Azad University, Lamerd, Iran.
10.22034/jgeoq.2024.225142.2407
Abstract
One of the most important topics in today's world is the development and progress of societies and countries, which requires support, assistance and consensus under strong, coherent, orderly and law-abiding organizations that some countries have taken steps in this direction and have achieved good results. . The comprehensiveness and integrity of our country requires coordination between the three powers, despite the separation of powers, in order to achieve convergence in achieving the goals and excellence and quick and accurate reform of the structure. Because the goal of government in societies is to provide the necessary facilities for the well-being and comfort of the people according to the orders and laws. But in our country, according to the constitution, in addition to the above-mentioned, the principles provided by the holy Shariah and the way of the Prophet (PBUH) and the infallible imams (peace be upon them) are also considered. For this purpose, the relations of the three forces and the limits of their independence are clarified to advance the goals and have the necessary convergence to realize the goals of development and progress, so the issue appears to be very important and vital.
Keywords
Convergence
triple forces
sustainable development
Islamic Republic of Iran
امام خمینی، سید روح‌الله. (۱۳۸۵). صحیفه امام (دوره ۲۲ جلدی). تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی.
امام خمینی، سید روح‌الله. (۱۴۲۱ق). کتاب البیع (جلد ۵). تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی.
ارسطا، محمدجواد. (۱۳۹۱). نگاهی به مبانی تحلیلی نظام جمهوری اسلامی ایران. قم: بوستان کتاب.
بدری، سید علی، و رکن‌الدین افتخاری، عبدالرضا. (۱۳۸۲). ارزیابی پایداری: مفهوم و روش. فصلنامه تحقیقات جغرافیایی، ۱۸(۶۹)، ۳۴-۹.
برادران شرکاء، و صدیقی. (۱۳۸۶). اقتصاد سیاسی پدیده کم‌رشدی در ایران. فصلنامه علمی راهبرد، ۴۳، ۱۰۲.
جوادی آملی، عبدالله. (۱۳۸۷). ولایت، فقاهت، عدالت (جلد ۱، چاپ هفتم). قم: مرکز نشر اسراء.
زاهدی، مهدی، و الوانی، مهدی. (۱۳۸۳). فرهنگ جامع مدیریت. تهران: دانشگاه علامه طباطبایی.
شمس‌الدین، محمدمهدی. (۱۳۷۵). نظام حکومت و مدیریت در اسلام. تهران: نشر دانشگاه تهران.
قاسمی، وحید. (۱۳۸۹). مدل‌سازی معادله ساختاری در پژوهش‌های اجتماعی با کاربرد Amos Graphics. تهران: جامعه‌شناسان.
گودرزوند چگینی، مهرداد. (۱۳۹۴). توسعه پایدار، شاخص‌ها و سیاست. فصلنامه سیاست جهانی، ۴(۴)، ۲۳۸–۲۱۵.
میر محمدی، سید محمد. (۱۳۸۶). بررسی تأثیر کارایی و اثربخشی دولت بر امنیت اقتصادی (مطالعه موردی ایران). تهران: مؤسسه تحقیقاتی تدبیر اقتصاد.
مشکینی اردبیلی، علی‌اکبر فیض. (۱۳۵۷). حکومت جمهوری اسلامی. تهران.
ناصحی، مصطفی. (۱۳۷۸). ولایت فقیه و تفکیک قوا. قم: بوستان کتاب.
ناصحی، مصطفی، نجفی، مرتضی، و محسنی، فرید. (۱۴۰۱). حقوق اساسی جمهوری اسلامی ایران (حقوق اساسی ۲). تهران: انتشارات الهدی.
نهج‌البلاغه، نامه ۵۳. (عهدنامه امام علی (ع) به مالک اشتر). صبحی صالح.
نهج‌البلاغه، خطبه ۴. (صبحی صالح).
ابن ابی‌الحدید. شرح نهج‌البلاغه (جلد ۲۰، ص ۳۱۹).
Abadis. (n.d.). همگرایی. بازیابی از https://abadis.ir/fatofa/همگرایی
Khamenei.ir. (n.d.). سخنرانی‌ها. بازیابی از https://farsi.khamenei.ir/speech-content?id=7547
Khamenei.ir. (n.d.). نسخه چاپی. بازیابی از https://farsi.khamenei.ir/newspart-print?id=3247&nt=2&year=1383&tid=1032
Khamenei.ir. (n.d.). سایر صفحات. بازیابی از https://farsi.khamenei.ir/others-page?id=7545
شورای نگهبان. (n.d.). بازیابی از https://www.shora-gc.ir/0000on
میزان‌آنلاین. (n.d.). بازیابی از https://www.mizanonline.ir/0002X8
Wikipedia. (n.d.). Steady-state economy. Retrieved from https://en.wikipedia.org/wiki/Steady-state_economy
Servat.unibe.ch. (n.d.). ICL > Iran > Constitution. Retrieved December 1, 2020, from https://www.servat.unibe.ch
قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، اصل ۱۱۰.
مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی. (بدون تاریخ). قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران. تهران.
Barton, H. (2000). Sustainable Communities: The Potential for Eco-Neighborhoods. London: Earthscan Publications Ltd.
Heeney, D. (1995). Sustainability Indicators. In DECO Strategic Consulting Inc., pp. 1–24.
Shriberg, M. (2002). Sustainability in Higher Education: Organizational Factors Influencing Campus Environmental Performance and Leadership (Doctoral dissertation). University of Michigan.