Geography and Regional Planning

Geography and Regional Planning

Geopolitical analysis of the role of Turkish neo-Ottomanism in strengthening and directing Salafi groups in Syria

Authors
Department of Political Thought and Iranian Issues, CT.C., Islamic Azad University, Tehran, Iran.
10.22034/jgeoq.2025.561591.4371
Abstract
The geopolitical conditions of Syria are such that the interests of powerful global and regional countries such as Turkey, the West, and Israel on the one hand, and Syria's supporters such as China, Russia, and Iran on the other, are intertwined, and this has complicated the Syrian crisis, especially in the post-ISIS era. Therefore, the main question of the research is what was the security, political, and economic approach of the Turkish government in entering the Syrian crisis and what were its achievements for the national interests of the Turkish government? The hypothesis of the article is that Turkey, by strengthening the ISIS front in the Syrian conflict, initially sought to increase its political, economic, and security influence in Syria. This issue has fundamentally changed the balance of power equations in the region. In this power process, Turkey, due to the characteristics of its power structure and its position in the international system, wants to be present and play a more active role in the issues of the Middle East and Islamic countries.
Keywords

یوسف، محسن، حاجی مینه, رحمت. (1401). تبیین تأثیر نوعثمانی‌گرایی بر روابط ترکیه عربستان از 2019-2011 با تأکید بر قطرفصلنامه مطالعات بین‌المللی 19(1), 157-176
بهرامی ،سیامک( 1396)انحراف از نوعثمانی‌گرایی و کودتا در ترکیه فصلنامه مطالعات راهبری سال نوزدهم  شماره سوم  شماره مسلسل 73.
هادیان، ناصر. (1382). ”سازه‌انگاری از روابط بین‌الملل تا سیاست خارجی“. فصلنامه سیاست خارجیشماره 68.
 مشیرزاده، حمیرا. (1386). تحول در نظریه‌های روابط بین‌الملل. تهران، سمت.
اطهری، اسدلله. (1389). اصول جدید سیاست خارجی ترکیه. تهران، پژوهشکده مطالعات استراتژیک خاورمیانه.
داود اوغلو، احمد. (1391). عمق استراتژیک. ترجمه محمدحسین نوحی‌نژاد. تهران، امیرکبیر.
محمدشریفی، مجید و دارابیمنش، مریم. (1392). ”راهبرد کلان آمریکا و چرخش سیاست خارجی ترکیه در خاورمیانه“.  فصلنامه علمی پژوهشی پژوهش‌های سیاسی جهان اسلام. سال سوم، شماره3.
امیدی، علی، رضایی، فاطمه(1390)، «عثمانی‌گرایی در سیاست خارجی ترکیه: شاخص‌ها و پیامدهای آن در خاورمیانه»، فصلنامه روابط خارجی، سال سوم، شماره سوم، پاییز، صص267-2316.
آزاده، سجاد(1392)، «بازی بزرگ در سوریه: دومینوی بهار عربی یا قربانی بازگشت موازنه قدرت به نظم منطقه‌ای؟»، فصلنامه مطالعات خاورمیانه، سال بیستم، شماره اول، بهار، صص124-97
مسعودنیا، حسین، فروغی عاطفه، چلمقانی، مریم(1391)، «ترکیه و بحران سوریه؛ از میانجیگری تا حمایت از مخالفان دولت»، فصلنامه مطالعات سیاسی جهان اسلام، سال اول، شماره 4، زمستان، صص110-83
 نیاکویی، سید امیر، بهمنش، حسین(1391)، «بازیگران معارض در بحران سوریه»، فصلنامه روابط خارجی، سال چهارم، شماره 4، زمستان، صص135-97
 بصیری، محمدعلی و محسن باقری ( 1394)بررسی تطبیقی گفتمان مقاومت اسلامی حزب الله لبنان و گفتمان سلفی تکفیری«، فصلنامه روابط فرهنگی، سال1 ،شماره1 ،پاییز، صص87-113.
عباس‌زاده فتح آبادی، مهدی (۱۳۸۸)، «بنیادگرایی اسلامی و خشونت (با نگاهی بر القاعده)»، فصلنامه سیاست، دوره ۳۹، شماره ۴.
جمالی، جواد (۱۳۹۰)، «مدل تئوریک تحلیل افراط‌گرایی (بار کاربست نظریه سازه انگاری)»، فصلنامه آفاق امنیت، سال چهارم، شماره ۱۲.
 عباسی، محمد (۱۳۹۳)، «سنخ شناسی داعش»، فصلنامه مطالعات راهبردی جهان اسلام ، سال پانزدهم ، شماره۲
Onar, Nora (2009), “Neo Ottomanism, Historical Legacies and Turkish Foreign Policy”, Center for Economics and Foreign Policy Studies.
Yavuz, Hakan (2007), “Turkish Identity and Foreign Policy in Flux: the Rise of NeoOttomanism”, Critical Middle East Studies, Volume 7, Issue 2.