Geography and Regional Planning

Geography and Regional Planning

Türkiye's positions and strategies towards political developments in Southwest Asia, with emphasis on the role of Salafi Takfiri groups

Authors
Javad Fotouhi 1
Abdolhossein Allahkaram 2
Ali Akbar Amini 1
1 Department of Political Science - Political Thought, CT.C., Islamic Azad University, Tehran, Iran.
2 Department of Political Thought and Iranian Issues, CT.C., Islamic Azad University, Tehran, Iran.
10.22034/jgeoq.2025.561577.4370
Abstract
Given that the Middle East has been of secondary importance to Turkey's foreign policy since World War II, Turkey's approach to the Syrian and Iraqi crises must be examined within the framework of the neo-Ottomanism that dominates the country's foreign policy. Ahmet Davutoglu, a professor of international relations and the architect and designer of this policy, believes that Turkey's foreign policy is unbalanced and that excessive emphasis on relations with Europe and America and looking to the West has distanced the country from the Middle East and North Africa, the boundaries of the Ottoman Empire. In his view, Turkey has multiple identity indicators and must adjust its policies based on this diverse identity. Accordingly, Turkey should have constructive interaction with the Middle East, the Caucasus, Europe, and the Balkans, because orientation in one direction creates a kind of imbalance in Turkey's foreign policy. (Amidi and Rezaei, 2011: 240-239) Therefore, since Turkey belongs to all these regions, it can assume a leadership role in these regions, or in other words, become the "central power" of these regions and gain strategic importance internationally. (Niyakoyi and Bahmanesh, 2012: 124) In this way, Oglu calls for establishing a balance in Turkey's relations with the East and the West.
Keywords
Neo-Ottomanism؛ Tü
؛ ؛ ؛ rkiye؛ Salafi groups
1. بصیری و باقری، (1394)، تحلیل یا بررسی سلفیسم و جنبه‌های تکفیری آن. (ارجاع به صفحه 100 در تعریف اصطلاحی سلفی، جنبه اجتماعی و تکفیری؛ منبع احتمالاً کتاب یا مقاله فارسی در حوزه مطالعات اسلامی)
2. اطهری، سید اسدالله  (1398). کتاب در زمینه سیاست خارجی ترکیه. (ارجاع به صفحه 102 در نقش ترکیه به عنوان قدرت مرکزی منطقه و استقلال عمل در برابر آمریکا و غرب؛ منبع ممکن است مقاله‌ای در فصلنامه‌های ایرانی مانند پژوهش‌های سیاسی و بین‌المللی باشد).
3. محمدشریفی، مجید و دارابی‌منش، مریم (1392)، راهبرد کلان آمریکا و چرخش سیاست خارجی ترکیه در خاورمیانه. پژوهش‌های سیاسی جهان اسلام 3(3)، 127-150 ارجاع به صفحه 141 در مدیریت بحران‌های خاورمیانه توسط ترکیه با همکاری اسرائیل، عربستان و آمریکا.
4. ناکویی، امیر و بهمنش، حسین (1391)، مقاله در زمینه بازیگران یا قدرت مرکزی ترکیه. (ارجاع به صفحه 124 در نقش رهبری و قدرت مرکزی ترکیه در مناطق مختلف به دلیل تعلق هویتی به خاورمیانه، قفقاز، اروپا و بالکان).