تحلیل ریسک زیست محیطی ناشی از آلودگی هوا در کلانشهر تهران و ارایه راهکارهای حقوقی و اجرایی منطبق بر توسعه پایدار شهری

نوع مقاله : مقاله های برگرفته از رساله و پایان نامه

نویسندگان

1 گروه مدیریت محیط زیست، حقوق محیط زیست، دانشکده منابع طبیعی و محیط زیست، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

2 دانشیار گروه حقوق، مرکز تهران جنوب، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

3 دانشیار گروه حقوق، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

چکیده

هدف پژوهش، تحلیل ریسک زیست محیطی آلودگی هوا در شهر تهران است. تحقیق از نوع کاربردی است که براساس داده‌های آماری بازه زمانی 1386 تا 1397 انجام شده است. برای سنجش و مقایسه تطبیقی آلاینده‌های هوای تهران، از شاخص کیفیت هوا و استانداردهای سالانه مربوط به آلاینده‌ها استفاده شد. روش ارزیابی ریسک نیز الگوی سه متغیره ویلیام فاین بوده است. نتایج بیانگر آن بوده است که میانگین غلظت سالانه دو آلاینده ذرات معلق (PM2.5 و PM10) در تمام سالها بالاتر از استاندارد بوده و سه آلاینده دی‌اکسید نیتروژن، دی‌اکسید گوگرد و منواکسید کربن از روند متغیری برخوردار بوده‌اند و ازن نیز نسبت به سال مبدا، دارای وضعیت بهتری است. از سوی دیگر، احتمال وقوع ریسک آلودگی ناشی از آلاینده‌های هوا در سطح شهر تهران، نسبتاً زیاد بوده و امتیاز 5 برای آن ثبت می‌گردد. همچنین؛ در خصوص میزان تماس با آلاینده‌های شاخص نیز، امتیاز 6 که بیانگر تماس هفته‌ای چندبار و بین 6 تا 8 ساعت می‌باشد، و میزان پیامد نیز امتیاز 6 را کسب کرده است. در مجموع، می‌توان چنین عنوان نمود که رتبه ریسک زیست محیطی آلودگی هوا در سطح شهر تهران، عدد 180 بوده که نشانگر وضعیت اضطراری و «سطح ریسک متوسط» است و لازم است تا توجهات لازم در اسرع وقت صورت گیرد. به منظور کاهش آلودگی هوای شهر تهران لازم است تا براساس اصول توسعه پایدار شهری اقدامات لازم صورت گیرد.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Analysis of environmental risk due to air pollution in Tehran metropolis and providing legal and executive solutions in accordance with sustainable urban development

نویسندگان [English]

  • Maryam Ahmadi 1
  • Askar Jalalian 2
  • Ali Faghih Habibi 3
1 Department of Environmental Management, Environmental Law, Faculty of Natural Resources and Environment, Science and Research Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran
2 Department of Law, Payame-e-Noor University of Southern Tehran, Tehran, Iran
3 Department of Law, Faculty of Law and Political Sciences, South Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran
چکیده [English]

The purpose of this study is to analyze the environmental risk of air pollution in Tehran. The research is an applied research based on statistical data from 2007 to 2018. For comparative measurement and comparison of air pollutants in Tehran, air quality index and annual standards related to pollutants were used. The risk assessment method was the three-variable model of William Fine. The results showed that the average annual concentrations of two particulate pollutants (PM2.5 and PM10) were higher than the standard in all years and the three pollutants of nitrogen dioxide, sulfur dioxide and carbon monoxide had a variable trend and ozone compared to the year of origin. , Has a better situation. On the other hand, the probability of air pollution risk in Tehran is relatively high and a score of 5 is recorded for it. Also; regarding the amount of exposure to indicator pollutants, a score of 6, which indicates several times a week and between 6 to 8 hours, and the rate of outcome has a score of 6. In general, it can be said that the environmental risk rating of air pollution in the city of Tehran is 180, which indicates the state of emergency and "moderate risk level" and it is necessary to pay attention as soon as possible. In order to reduce air pollution in Tehran, it is necessary to take the necessary measures based on the principles of sustainable urban development.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Risk Analysis
  • Air pollution
  • Sustainable urban development
  • Air Pollutants
  • Tehran Metropolis
  1. بنا، م.، سرور، ر.، قربانی‌نژاد، ر (1398). چالش‌ها و راهبردهای نهادی مدیریت و توسعه پایدار حریم تهران، فصلنامه علمی – پژوهشی جغرافیا (برنامه‌ریزی منطقه‌ای)، سال نهم، شماره 4، 213-195 صص.
  2. بهرامی، ع (1395). روش‌های مهندسی کنترل آلودگی هوا، تهران، انتشارات فن‌آوران، ۳۰۳ ص.
  3. بهمن‌پور، ه (1396). محتوای آموزش محیط زیست ویژه اعضای شوراهای اسلامی شهر و روستا، دفتر آموزش و مشارکت‌های مردمی سازمان حفاظت محیط زیست.
  4. پیران، ح.ر.، سعیده زرآبادی، زهرا سادات.، زیاری، ی.، ماجدی، ح (1398). تبیین شاخص‌های حمل‌ونقل پایدار شهری با بهره‌گیری از معادلات ساختاری، فصلنامه علمی – پژوهشی جغرافیا (برنامه‌ریزی منطقه‌ای)، سال نهم، شماره 2، 538 – 521 صص.
  5. شرکت کنترل کیفیت هوا (1396). گزارش کیفیت هوای تهران ۱۳۹۵، شهرداری تهران، مرکز چاپ نشر شهر، ۲۶۵ ص.
  6. طیبی‌ثانی، س. م (1391). بررسی ارتباط بین وضعیت زیست محیطی و بهداشتی فضاهای ورزشی با میزان مشارکت کاربران، رساله دکتری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکز، تابستان 1391
  7. غیاث‌الدین، م (1394). آلودگی هوا و روش‌های کنترل آن، انتشارات دانشگاه تهران، ۳۸۰ ص.
  8. فتح تبار فیروزجایی، س.، آل‌شیخ، ع. ‌ا.، رنگزن، ک.، چینی‌پرداز، رحیم (1390). پهنه‌بندی آلاینده‌های هوا با استفاده از مدل‌های آماری و تکنیک‌های GIS. مطالعه موردی (شهر تهران)، پنجمین همایش تخصصی مهندسی محیط زیست، تهران.
  9. محقق، ش.، حاجیان، م (1392). ورزش و آلودگی هوا، مجله علمی سازمان نظام پزشکی جمهوری اسلامی ایران، دوره ۳۱، شماره ۳، پاییز ۱۳۹۲: ۲۴۹-۲۳۷
  10. نامنی، ا. طیبی ثانی، س.م.، فهیمی‌نژاد، ع.، مرسل، ب (1398). ارزیابی ریسک زیست محیطی مجموعه‌های ورزشی در ارتباط با آلاینده‌های هوا (مطالعه موردی: شال شرق تهران)، نگرش‌های نو در جغرافیای انسانی، شماره 2، 179-164 صص.
  11. Adams, KJ (2010). Exercise Physiology. In: Ehrman JK, ACSM Resourse Manual for Guidelines for Exercise testing and prescription.6th ed.Philadelphia: Lippincott Williams and Wilkin; 2010. p. 73-4.
  12. Allen, H.H., Chia-wei, H., Tsai-Chi, K., Wei-Cheng, W (2009). Risk evaluation of green components to hazardous substance using FMEA and FAHP, Expert Systems with Applications., 36,7142-7147.
  13. Arnesano, M., Revel, G.M., Seri, F.A (2016). Tool for the optimal sensor placement to optimize temperature monitoring in large sports spaces, Automation in Construction. 68 (2016) 223–234. doi:10.1016/j.autcon.2016.05.012
  14. H (2016). Air pollution, Sobhan etd, Vol 3, pp 152.
  15. Azizi, G.H (2007). Tehran air pollution simulation, Natural Geographic Researchs. 2007; Vol 68, 15-32 pp. https://www.nationalgeographic.com
  16. Bahmanpour, H., Askari Rabori, A., Gholami, M (2013). The qualitative and quantitative evaluation of urban parks and green spaces in city of Tehran, Advances in Environmental Biology, American-Eurasian Network for Scientific Information, Vol. 7, Issue. 11, 3474-3481 pp. http://www.aensiweb.com/old/aeb/2013/3474-3480.pdf
  17. Blair, C., Walls, J., Davies, N.W., Jacobson, G.A (2010). Volatile organic compounds in runners near a roadway: increased blood levels after short-duration exercise. Br J Sports Med 2010; 44(10):731.
  18. Bono, R., Raffaella, D., Marco, P., Valeria, R., Renato R (2006).Benzene and formaldehyde in air of two winter Olympic venues of “Torino 2006, journal homepage: www.elsevi e r.com/locate/envint, 2010
  19. Brunekreef, S.T. Holgate (2002). Air pollution and health, Lancet 360 (2002), 1233–1242
  20. Campbell, M., Li, Q (2005). Gingrich S, Macfarlene R. Should people is physically active outdoors on smog alert days? Canad J public health; 96(1):24-8.
  21. Carlisle,J., Sharp, N.C (2001). Exercise and outdoor ambient air pollution. Br J Sports Med 2001; 35:214-222.
  22. Daisey, J.M., Angell, W.J., Apte, M.G (2003). Indoor air quality, ventilation and health symptoms in schools: analysis of existing information. Indoor Air, 2003; 13, 53–64. DOI: 10.1034/j.1600-0668.2003.00153.x
  23. Florida, K., James, , (2004). Athens 2004: the pollution climate and athletic performance. J Sports Sci2004; 22:967-80.
  24. Folinsbee, L.J (2001). Air pollution: acute and chronic effects.2nd edition. London: The Royal Society of Medicine; 2001. 45 p.
  25. Hastings, J (2010). Exercise prescription and medical considerations. In: Ehrman JK, editor. ACSM Resourse Manual for Guidelines for Exercise testing and prescription. 6th ed. Philadelphia: Lippincott Williams and Wilkin; P. 556.
  26. Holzer, K (2012). Respiratory symptoms during exercise. In: Brukner P editor. Brukner and Khan clinical sports medicine.4th ed. McGraw-Hill; 2012.P.1049.
  27. IARC (2013). International Agency for Research on Cancer, Latest world cancer statistics Global cancer burden raises to 14.1 million new cases in 2012: Marked increase in breast cancers must be addressed, WHO website. 2013. https://www.who.int
  28. Jones,P (2000). Asthma and the home environment. J Asthma 2000; 37(5):103-24.
  29. Jozi, A., Padash, A (2009). Risk assessment and Management, IAU publisher, 344 pp.
  30. Kim, Y.M., Harrad, S., Harrison, R (2001). Concentrations and sources of volatile organic compounds in urban domestic and public microenvironments. Indoor Built Environ, 2001; 10:147-53.
  31. Leaderer, B.P., Naeher, L., Jankun, T., Balenger, K., Holford, T.R., Toth, C (1999). Indoor, outdoor, and regional summer and winter concentrations of PM10, PM2.5, SO4, H+, NH4+, NO3, NH3 and nitrous acid in homes with and without kerosene space heaters. Environ Health Perspect, 1999; 107:223-31.
  32. Lippi, G., Guidi, G.C., Maffulli, N (2008). Air pollution and sports performance in Beijing. Int J Sports Med, 2008 Aug; 29(8):696-8.
  33. Nasibulina, A (2015). Education for Sustainable Development and Environmental Ethics. Available online at sciencedirect.com, Procedia - Social and Behavioral Sciences 214 (2015) 1077 – 1082.
  34. O’Reilly, N., Berger, E., Hernandez, T., Parent, M (2015). Urban sports capes: An environmental deterministic perspective on the management of youth sport participation, Www.Elsevier .com /lo cate/s m r, Sport Management Review, 2015 ,18, 291–307
  35. TAQCC (2016). Teharan Air Quality Control Company, Report of Tehran, Tehran Municipality, Nashr-e- Shahr, 2016; pp 265.
  36. Tayebi, S.M (2016). Identifying between environmental EIS and public participation, Ph.D. Thesis, Islamic Azad University, Tehran North Branch, 276 p.
  37. USEPA (2004). An examination of EPA risk assessment principles and practices. EPA/100/B-04/001. Washington (DC): OSA, USEPA; 2004, http://www.epa.gov/OSA/pdfs/ratf-final.pdf [accessed 30.10.13].
  38. Vedal, S., Brauer, M., White, R., Petkau, J (2003). Air pollution and daily mortality in a city with low levels of pollution. Environ Health Perspect 2003; 111:45-51.
  39. WB (2015). Air pollution cost in global, World Bank Reports, worldbank.org/en/.../air-pollution-deaths-cost-global-economy
  40. WHO (2017). Air quality and health, www.who.int. Retrieved 2017. https://www.who.int/
  41. Widodo, B., Lupyantob, R., Sulistionoc, D., Harjitod, A., Hamidin, J., Hapsaria, E.,Yasin, M., Ellinda ,C (2015). Analysis of environmental carrying capacity for the development of sustainable settlement in Yogyakarta urban area, Available online at sciencedirect.com,2015, Procedia Environmental Sciences 28 (2015) 519 – 527
  42. Wu, D., Xu, Y., Zhang, S (2015). Will joint regional air pollution control be more cost-effective? An empirical study of China's BeijingeTianjineHebei region, elsevier.com/locate/jenvman , Journal of Environmental Management, 2015,149 (2015) 27e36.
  43. Zammori, F., Gabbrielli, R (2012). ANP/RPN: a multi criteria evaluation of the Risk Priority Number, quality and reliability engineering international. 2012; Vol. 28, Issue 1, 104-85, https://doi.org/10.1002/qre.1217