ابوالحسنی، س.، ستوده، ح.، پریور، پ.، و پرستو، پ. (۲۰۲۰). کاربرد سنجشازدور در ارزیابی ساختار سیمای سرزمین شهری مناطق خشک (مطالعه موردی: شهر یزد، ایران). سنجشازدور و سامانه اطلاعات جغرافیایی در منابع طبیعی, ۱۱، ۲۲-۳۹).
احمدپور، ن.، فرزاد بهتاش، ف.، استعلاجی، ع.، و علیرصا، ف. (۲۰۲۳). مدیریت هوشمند شهری در بازآفرینی بافتهای تاریخی با رویکرد مشارکت اجتماعی (مطالعه موردی: منطقه ۱۲ تهران). مطالعات برنامهریزی سکونتگاههای انسانی, ۸، ۱۹-۲۱).
احمدوند، م. (۲۰۲۳). نقش رشد هوشمند در جلوگیری از توسعه بیقواره شهری (نمونه موردی: شهر خرمآباد). فصلنامه علمی تخصصی رویکردهای پژوهشی نوین در مدیریت و حسابداری, ۶(۲۳)، ۲۱۵-۲۳۳).
برادران خانیان، پ.، پناهی، ا.، و اصغرپور، ع. (۲۰۲۳). شناسایی و اولویتبندی عوامل کلیدی مؤثر در شهر هوشمند بر مبنای رویکرد آیندهپژوهی (مورد مطالعه: کلانشهر تبریز). فصلنامه علمی نظریههای کاربردی اقتصاد, ۹، ۳۵-۴۹).
حاتمی، افشار، ساسانپور، ف.، زیپارو، آلبرتو، و سلیمانی، م. (۱۴۰۰). شهر هوشمند پایدار: مفاهیم، ابعاد و شاخصها. نشریه تحقیقات کاربردی علوم جغرافیایی, ۲۱(۶۳)، ۳۱۵-۳۳۱).
حسینی، س. ا.، لعیت، ا.، و حیدرینیا، س. (۱۳۹۸). تبیین الگوی مدیریت هوشمند شهری، راهکاری نوین برای بهبود حکمرانی شهری. پژوهشهای جغرافیای برنامهریزی شهری, ۷(۴)، ۷۴۳-۷۶۲).
حسینی، ف.، جوشنپور، ط.، و طیبی، ه. (۲۰۲۲). تحلیل چندبعدی از شاخصهای شهر هوشمند در دوره پاندمی کووید ۱۹؛ مورد مطالعه شهر مشهد. برنامهریزی و توسعه محیط شهری, ۲(۷)، ۷۹-۹۴).
ربانی ارشد، س.، اصغری صارم، س.، اسلامبولچی، ع.، و سعیدی، م. (۲۰۲۰). شناسایی و تفسیر الگوهای ذهنی مدیران شهری نسبت به شهر هوشمند با روششناسی کیو (مورد مطالعه: شهر همدان). مدیریت دولتی, ۱۲(۳)، ۴۹۴-۵۲۷).
روستایی، ش.، پورمحمدی، م. ر.، و قنبری، ح. (۱۳۶۶). تئوری شهر هوشمند و ارزیابی مؤلفههای زیرساختی آن در مدیریت شهری (مورد شناسی: شهرداری تبریز). جغرافیا و آمایش شهری – منطقهای, ۶، ۱۱۷-۲۱۶).
زیاری، ک.، و بهزادفر، ب. (۲۰۲۳). برنامهریزی راهبردی-عملیاتی توسعه شهری (مطالعه موردی: شهر بندرعباس). دانش شهرسازی, ۸(۲)، ۱۳۷-۱۶۰).
زینالی عظیم. (۲۰۲۲). ارزیابی پایداری شهری و محیطی از طریق رشد هوشمند شهری (نمونه موردی: شهر جلفا). جغرافیا و پایداری محیط, ۱۲(۱)، ۱۹-۳۹).
هاشمی، س. ع.، راهنجات، م.، شریفزاده، ف.، و سعدی، م. ر. (۱۳۹۹). نسبت سنجی حکمروایی خوب و شهر هوشمند (مطالعه موردی: شهر تهران). فصلنامه راهبرد اجتماعی–فرهنگی, ۹(۳۴)، ۱۳-۶۷).
Ahmad, N. A., Ismail, N. W., Sidique, S. F. A., & Mazlan, N. S. (2023). Air pollution, governance quality, and health outcomes: Evidence from developing countries. Environmental Science and Pollution Research, 1-13.
AlAwadhi, S. (2016). Smart governance as key to multi-jurisdictional smart city initiatives: The case of the eCityGov Alliance. Social Science Information, 55(2), 255–277.
Breslow, H. (2020). The smart city and the containment of informality: The case of Dubai. Urban Studies, 00(0), 1-16.
Chang, I. C., Jou, S. C., & Chung, M. K. (2020). Provincialising smart urbanism in Taipei: The smart city as a strategy for urban regime transition. Urban Studies, 00(0), 1-22.
da Silva, A. O., & Fernandes, R. A. S. (2020). Smart governance based on multipurpose territorial cadastre and geographic information system: An analysis of geoinformation, transparency, and collaborative participation for Brazilian capitals. Land Use Policy, 97, 104752.
Hartawan, M. S., Putra, A. S., & Muktiono, A. (2020). Smart city concept for integrated citizen information smart card or ICISC in DKI Jakarta. International Journal of Science, Technology & Management, 1(4), 364-370.
Kubina, M., Šulyová, D., & Vodák, J. (2021). Comparison of smart city standards, implementation, and cluster models of cities in North America and Europe. Sustainability, 13(6), 3120.
Lai, C. S., Jia, Y., Dong, Z., Wang, D., Tao, Y., Lai, Q. H., ... & Lai, L. L. (2020). A review of technical standards for smart cities. Clean Technologies, 2(3), 290-310.
Lepore, D., Testi, N., & Pasher, E. (2023). Building inclusive smart cities through innovation intermediaries. Sustainability, 15(5), 4024.
Lombardi, P., Giordano, S., Caragliu, A., Del Bo, C., Deakin, M., Nijkamp, P., & Kourtit, K. (2020). An advanced triple-helix network model for smart cities performance. Research Memorandum (No. 2011-45). Faculty of Economics and Business Administration: Amsterdam.
Masik, G., Sagan, I., & Scott, J. W. (2021). Smart city strategies and new urban development policies in the Polish context. Cities, 108, 102970, 1-9.
Meijer, A. J., & Rodríguez Bolívar, M. P. (2013). Governing the smart city: Scaling-up the search for socio-techno synergy. Paper presented at EGPA Conference 2013, Edinburgh, Scotland.
Nakano, S., & Washizu, A. (2021). Will smart cities enhance the social capital of residents? The importance of smart neighborhood management. Cities, 115, 103244.
Nam, T., & Pardo, T. A. (2019). Conceptualizing smart city with dimensions of technology, people, and institutions. In Proceedings of the 12th Annual Digital Government Research Conference (pp. 1-13). College Park, Maryland, June 12-15.
Neves, F. T., de Castro Neto, M., & Aparicio, M. (2020). The impacts of open data initiatives on smart cities: A framework for evaluation and monitoring. Cities, 106, 102860.
Oetelaar, P. V. (2017). Smart cities: Theory vs. practice. A comparative case study between Warsaw, Gdynia, and Malmö. Lund University School of Economics and Management, 1-93.
Rodrigues, M., Franco, M., Oliveira, C., Borges, A. P., & Silva, R. J. (2023). How have smart cities responded to the pandemic? An empirical study. Cities, 135, 104241.
Strüver, A., & Bork-Hüffer, T. (2023). Stadt digitalisieren–Smartness jenseits des technologischen Optimierungsparadigmas. In Stadtgeographie: Aktuelle Themen und Ansätze (pp. 253-277). Berlin, Heidelberg: Springer Berlin Heidelberg.
